یا سرشتت در پی حقیقت افتد یا به کثرت معلومات دل خوشت کرده اند و ...

اگر از پی حقیقت رفتی و عقل را یگانه مرکب یافتی و میدان تاختنش دادی و جواز تازیدنش راندی تو را خلاصی نیست جز ادراک پوچی ...

و مرداب پوچی را که ماندی و ماندی و ماندی و تا نفس هایت همه طعم مرداب گرفت ... مبتلا به جنون ادواری می گردی و در انتظار وعده ی مرگ می خرامی و ... یا دل را هلا می دهندت ...

تا یک قدمی مرگ می برندندت و اگر مرگ را دیدی و چشیدی که چشیدی و اگر دل را گشودی از آن جولان عقل دیوانه و جزر و مدهایش خلاصی ات دهند و به ابتلای عشقت کشانند که از دل جز این برون نزاید و به ساحل امن و آرامشی مبهم و حیرتی عاشقانه و دریای بی کرانه محبت ازلی برندندت ...

آن زمان است که در عین تلاطم، آرامی و در عین پوچی، پری و در عین مردن، زنده ای و در عین نفرت، عاشق... و عشق سکر مدام است در عین هوشیاری.