به نام نامی او

 

 

سال هاست این وبگاه محلی ست فقط برای ماندن و گاه نوشته ای داشتن ... و سال هاست بنا دارم دوباره نگاشتن در این وب نوشته را بیآغازم اما .. به دلایلی که می دانم و نمی دانم دیوار تردید مانع همیشگی ام بوده است. امروز که سری بدین صفحه مجازی خاک خورده زدم پندار از نو نوشتن دوباره آزارم داد، که آیا دوباره به تحفه نویسی بپردازم یا همان سکوت همیشگی را به انتها برسانم...  طلب خیری کردم و به قرآن استخاره ای زدم ..

حقیق علی أن لا أقول علی الله ...

شایسته است که بر خدا جز (سخن) حق نگویم. من در حقیقت دلیلی روشن از سوی پروردگارتان برای شما آورده ام، پس فرزندان اسرائیل را همراه من بفرست ... (اعراف/105)

 

این شد که اندکی بر تردیدهایم خاک غفلت ریختم و فراموش کنانه عزم بر دوباره نوشتن نهادم. بیشتر تحلیل های خودم را از وقایع و حوادث روزمره و گاهی نقبی به آینده و گذشته و اندکی هم مقالاتی که می نگارم .. هر چند به گمانم یک یا دوبار این وبلاگ یکسان شد با خاک فنا و تمامی نگاشته های پیشین به باد رفت و باز ...

امید خدا را رضایت افتد و حقیر را افادت ..